افزایش خطر انتقال معلولیت جسمی حرکتی در ازدواج فامیلی درجه ۳
جلوگیری از تولد نوزادان معلول همواره از اهداف دانشمندان بوده است. احتمال تولد فرزندان معلول و بویژه بیماریهای ارثی، در ازدواجهای فامیلی بیشتر از بیگانه است. با توجه به شیوع بالای ازدواج فامیلی در ایران، مطالعهای با هدف بررسی ارتباط بین ازدواج فامیلی با معلولیتهای جسمی- حرکتی توسط دکتر کاظم قدسی، استادیار گروه ژنتیک از دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد.
این مطالعه مقطعی آینده نگر بر روی ۳۰ کودک معلول مراجعه کننده به مرکز توانبخشی قدس شهرستان مشهد که والدین آنها ازدواج فامیلی داشتند، انجام شد. مطالعه در دو مرحله و بر روی شجرهنامه این ۳۰ کودک معلول انجام شد. ابتدا تمام فرزندان معلول موجود در شجره نامهها از نظر ارتباط فامیلی والدین تفکیک و مقایسه شدند. سپس تمام ازدواجهای موجود، به دو گروه فامیلی و بیگانه، تقسیم و ارتباط آنها با معلولیتهای جسمی- حرکتی موجود بررسی شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۱۹) و آزمون تی انجام شد.
طبق یافتههای این مطالعه، در شجرهنامه این ۳۰ کودک، ۱۵۸ مورد ازدواج فامیلی و ۵۹ مورد کودک معلول مشاهده شد. از بین کودکان معلول، ۴۷ کودک (۷۹٫۶ درصد) حاصل ازدواج فامیلی درجه سه، هشت کودک (۱۳٫۶ درصد) حاصل ازدواج فامیلی درجه چهار و چهار کودک (۶٫۸ درصد) حاصل ازدواج بیگانه بودند. میزان معلولیت کودکان در ازدواج فامیلی نسبت به ازدواج بیگانه و در ازدواج درجه سه نسبت به درجه چهار به طور معنی داری بیشتر بود. در مرحله بعد، در مقایسه معلولیتها در دو گروه ازدواج فامیلی و بیگانه، باز هم اختلاف دو گروه معنی دار بود.
نتایج این پژوهش نشان داد: به دنبال ازدواج فامیلی، احتمال ابتلای فرزندان به معلولیتهای جسمی – حرکتی افزایش مییابد. همچنین در بین ازدواجهای خویشاوندی، ازدواج فامیلی درجه سه نسبت به سایر موارد از نظر انتقال معلولیت خطر بیشتری دارد.
مشروح این پژوهش در مجله علوم پزشکی مشهد (مجله زنان مامایی و نازایی ایران) منتشر شده است.
این مطالعه مقطعی آینده نگر بر روی ۳۰ کودک معلول مراجعه کننده به مرکز توانبخشی قدس شهرستان مشهد که والدین آنها ازدواج فامیلی داشتند، انجام شد. مطالعه در دو مرحله و بر روی شجرهنامه این ۳۰ کودک معلول انجام شد. ابتدا تمام فرزندان معلول موجود در شجره نامهها از نظر ارتباط فامیلی والدین تفکیک و مقایسه شدند. سپس تمام ازدواجهای موجود، به دو گروه فامیلی و بیگانه، تقسیم و ارتباط آنها با معلولیتهای جسمی- حرکتی موجود بررسی شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه ۱۹) و آزمون تی انجام شد.
طبق یافتههای این مطالعه، در شجرهنامه این ۳۰ کودک، ۱۵۸ مورد ازدواج فامیلی و ۵۹ مورد کودک معلول مشاهده شد. از بین کودکان معلول، ۴۷ کودک (۷۹٫۶ درصد) حاصل ازدواج فامیلی درجه سه، هشت کودک (۱۳٫۶ درصد) حاصل ازدواج فامیلی درجه چهار و چهار کودک (۶٫۸ درصد) حاصل ازدواج بیگانه بودند. میزان معلولیت کودکان در ازدواج فامیلی نسبت به ازدواج بیگانه و در ازدواج درجه سه نسبت به درجه چهار به طور معنی داری بیشتر بود. در مرحله بعد، در مقایسه معلولیتها در دو گروه ازدواج فامیلی و بیگانه، باز هم اختلاف دو گروه معنی دار بود.
نتایج این پژوهش نشان داد: به دنبال ازدواج فامیلی، احتمال ابتلای فرزندان به معلولیتهای جسمی – حرکتی افزایش مییابد. همچنین در بین ازدواجهای خویشاوندی، ازدواج فامیلی درجه سه نسبت به سایر موارد از نظر انتقال معلولیت خطر بیشتری دارد.
مشروح این پژوهش در مجله علوم پزشکی مشهد (مجله زنان مامایی و نازایی ایران) منتشر شده است.
سلام