کلاس گیاهشناسی...

"...واین عشقه است ، نوعی پیچک که عرضه آنرا ندارد که بر بالای پای خودش بایستد ، وجودی طفیلی و انگلی دارد ، خودش را به تنه این چنار بلند چسبانده است ، ناخن های حریصش را در تن او فرو برده و از شیره جان او می مکد و رشد می کند و بر گرد درخت می پیچد و بالا می رود ، اما آخر چه ؟

     چنار را خشک می کند و خودش هم ناچار می خشکد و می میرد و وقتی چنار خشکیده را ریشه بریدند و در تنور افکندند ، او هم با چنار می سوزد و خاکستر می شود .

     ...و این کدو تنبل است ، ببینید اینجا ، این گوشه سبز شده است ، اما تماشا کنید که تا کجا رفته است ، چقدر پیشرفت کرده است ، ببینید که تا کجاها راه برداشته است ، چه بخش وسیعی از زمین را فرا گرفته است ، اصلا ، کدو تنبل رشدش اینجوری است ، خودش را روی زمین پهن می کند ، روی خاک می خزد و از همه طرف پیش می رود . تمام عشقش همین است که روی زمین پهن شود ، تمام آرزویش این است که از این ور ، خود را تا لب جو برساند ، از آن ور ، تا آخر کرت ، از آن سو ، تا بیخ دیوار ، از این سو تا هر کجا که جلوش را بگیرند ، یا کدو تنبل دیگری راهش را سد کند ، تمام تلاشش همین است که همه علفها و گلها و بوته ها را زیر بگیرد و پامال کند و هیچ بذری را در زیر دست و پای بی رحمش نگذارد که بشکفد و سبز شود و خودش پیش رود . پیش هم می رود ، اما مثل یک خلط نچشیده که لگدش کرده باشند . اصلا این رفتار کدو تنبل است ، کدو تنبل اینجوری رشد می کند...

     ...و اما این ، صنوبر است ، سپیدار ، دار یعنی درخت ، سپیدار یعنی " سپید دار " ، درخت سپید . ببینید : فقط یک وجب از زمین را گرفته است ، جز همین یک وجب ، بر روی این زمین هیچ ندارد ، اما ، بچه ها ! سرتان را بالا بگیرید . کلاه از سرتان نیفتد ، نگاه کنید ، رو به آسمان ، به طرف خورشید ، می بینید صنوبر تا کجا قد کشیده است ؟ اصلا صنوبر اینجوری رشد می کند . "                                                                                                           دکتر شریعتی